CAHİT IRGAT

--------------------------------------------------------------------------------

     1915’te Lüleburgaz’da doğdu. Edirne Öğretmen Okulu son sınıftan ayrıldı. Çeşitli tiyatrolarda oyunculuk yaptı. 1932’de Ankara Devlet Konservatuvarı’na girdi. 1936’da ayrıldı. İstanbul Şehir Tiyatrosu, Küçük Sahne, Devlet Tiyatrosu, Adana Şehir Tiyatrosu, Dormen Tiyatrosu, Oda Tiyatrosu ve Cahide Sonku ile kurdukları Cahitler Tiyatrosu’nda sayısız oyunda rol aldı. Birçok filmde oynadı. 1940 kuşağının önde gelen şairlerinden. 5 Haziran 1971’de İstanbul’da öldü.


--------------------------------------------------------------------------------

ESERLERİ

ŞİİR:

Bu Şehrin Çocukları 1945

Rüzgarlarım Konuşuyor 1947

Ortalık 1952

Irgatın Türküsü 1969

ROMAN:

Geri Dönemezsin (1947)



ŞİİRLERİNDEN ÖRNEKLER

  • Son Yalnız

  • Bütün Şehir Şahittir

  • Bir Dalda İki Salıncak

  • Korkuyorum

  • Bir Garip Yalnızlık

  • İnsan Sesi

  • Muhabbet

  • Göç


SON YALNIZ


Kaç bin alkış, gözyaşı ucu

Sarmaş dolaş arkadaşlık pabucu

Aynaların bu kaçıncı öpüşü

Bu gece mi bu yağmurun yağışı


Bir oyuncu geçiyor iki büklüm sus

Yaşadığı günlerin doruklarından

Kala kala bir yağmur gözlerinde biriken

Aynalarca uykusuz


BÜTÜN ŞEHİR ŞAHİTTİR


Başımı rakı değil döndüren

Bu öğle sıcağında

Ekmek kokusundan da güzel

Alnının ter kokusu.

 

Ver meyveni mürdüm ağacı

Arzum gibi yağ yağmur

Bütün şehir şahittir

Bu kadını sevdiğime.


BİR DALDA İKİ SALINCAK


Yürümüş otlar dizine

Kentin ışıkları gözüne

Herkes cümbüşüne sazına

İlmik senin boğazına


Vardı elbet bir merhaban bu kente

Geldiler gördüler mi sallandığını acaba

Salıncaklar kuruldu şimdi başka ağaca

Dirin kaça, ölün kaça


Ne dört kitap, nice mezhep, nice din

Bu ağacı insana insan diye gösterin


KORKUYORUM


Her yerde aynı hava, aynı koku, aynı dert

Korkuyorum

Sen de kaçma bu şehirden

Yalnız bırakma beni

Gökler bile değişiyor lahzada

Ardından geliyor bak

Güneşiyle bulutuyla gökyüzü

Bütün şehir, bütün deniz, yeryüzü

Sen de kaçma bu şehirden

Yalnız bırakma beni

Ben fakir bir sahilin

Kahır yüklü çocuğu

Korkuyorum


BİR GARİP YALNIZLIK


Çalmasın kapımı kimseciklerim

Boş bulut yıldız yalnızlığında

Çok uzun gözlerinin içindeyim

Çalmasın kapımı kimseciklerim


Çok uzun gözlerinin içindeyim

Sonsuzluğumu içiyorum bebeklerinden

Körkütük zehir zıkkım

Çalmayın kapalı kapım


Küflü bir akşamüstü terli

Uludum arınmamış camlarda

Ne telefon ne kapı zili

Çalmasın ben evde yokum


Çok uzun gözlerinin içindeyim

Çalmasın kapımı kimseciklerim


İNSAN SESİ


Dağlarda insan sesi var

Şehirde insan sesi

Rüzgar değil insan sesi

Dünyamızda dolaşan


MUHABBET


Bombalarla şehirler

Kucak kucağa

Ölülerle toprak

Beni de alnımdan bir kurşun öptü



GÖÇ


Arzusuyla göç etmedi

Kelepçeli götürdüler

Gece yarısı


Ay vururdu odası

Bir daha görünmedi

Edebibilgiler.com 2009 ©  Her hakkı saklıdır.